Kreator firmowego newslettera

Problem

Komunikacja wewnętrzna musi wychodzić na czas i dobrze wyglądać. Bez narzędzia każda wiadomość to albo zwykły e-mail tekstowy, którego nikt nie czyta, albo kolejka do osoby, która umie pisać HTML, więc newsletter wychodzi wtedy, gdy ta osoba ma czas, a nie wtedy, gdy dzieje się coś ważnego.

Co zrobiłem

Komponent zaczął kolega w 2021 roku; przejąłem go i od tego czasu jestem jego głównym programistą. Wdrażam go też do katalogu aplikacji tenanta, który administruję, więc przy tym komponencie jestem jednocześnie programistą, osobą odpowiedzialną za wydania i właścicielem platformy.

W tym czasie powstały m.in. nowe typy sekcji zgłaszane przez PR i HR, eksport do HTML, panel kontaktów, który odczytuje listy dystrybucyjne z SharePointa, z uprawnieniami „wyślij jako”, dzięki którym poczta przychodzi z właściwej skrzynki, analityka kliknięć w linki wychodzące, zabezpieczenie przed opublikowaniem niedokończonego newslettera oraz długa lista poprawek układu.

Decyzja i jej koszt

Sekcje o określonych typach zamiast swobodnego edytora tekstu sformatowanego. Tracimy pełną swobodę, a naprawdę nowy typ sekcji nadal wymaga zmiany w kodzie. Nowy układ złożony z sekcji, które już istnieją, nie wymaga żadnej: gotowy newsletter można zapisać jako szablon, a we właściwościach web partu wskazać szablon, który wczytuje się automatycznie, więc powtarzalny układ ustawia się raz, zamiast budować go za każdym razem od nowa. W zamian każdy newsletter jest zgodny z identyfikacją wizualną, poprawnie wyświetla się w programach pocztowych i nie da się go zepsuć osobie bez wiedzy technicznej. W narzędziu, którego celem jest spójny, firmowy wygląd, ograniczenie autora jest właśnie funkcją.

Newsletter jest do wysyłki renderowany do obrazu, bo programy pocztowe wyświetlają HTML w nieprzewidywalny sposób, a obraz wygląda wszędzie tak samo. Przez to treść stała się nieczytelna dla czytnika ekranu, co jest realnym kosztem dostępności; eksport do HTML pojawił się później jako złagodzenie tego problemu. To była decyzja pragmatyczna, a złagodzenie przyszło jako drugie, a nie pierwsze.